Mecz Garry Kasparowa i Anatolija Karpowa w 1990 roku odbył się w dniach 8–30 grudnia. Miejsce spotkania zostało podzielone, pierwsze 12 meczów rozegrano w Nowym Jorku w USA, a ostatnie 12 w Lyonie we Francji. Pula nagród wyniosła trzy miliony dolarów, a 5/8 trafiło do zwycięzcy. W przypadku remisu fundusz nagród byłby dzielony równo z Kasparowem zachowującym tytuł.
W przeciwieństwie do cyklu WCC z 1987 r., W którym Karpow został rozstawiony bezpośrednio w ostatnim meczu kandydata, tym razem został tylko zarezerwowany miejsce w ćwierćfinałach, dlatego musiał wygrać trzy mini-mecze, aby zmierzyć się z Kasparowem. Dokonał tego, pokonując Johana Hjartasona 3½ do 1½, Artura Jusupowa 4½ do 3½ i Jana Timmana 6½ do 2½.
Być może jako psychologiczny chwyt Karpow zasugerował w ostatniej chwili zmianę zasad na konferencji prasowej przed meczem. Karpow argumentował, że skoro wyniki dwóch ostatnich meczów były tak blisko, że powinni kontynuować grę, jeśli zostaną zamknięci w remisie 12-12. Kasparow otrzymał tę sugestię z niedowierzaniem. "Pan. Karpov jest pretendentem - powiedział - i musi wygrać mecz.
Opuszczając Nowy Jork, wynik był remisowy 6-6 (z jednym wygranym za jednego), ale Kasparow podkręcił ciepło we Francji. The New York Times doniósł:
Eksperci szachowi powiedzieli, że pan Kasparow stracił pewność siebie i denerwował się w Nowym Jorku po tym, jak zmarnował wczesną przewagę w niektórych grach, gdy poruszał się zbyt szybko, aby odsunąć przeciwnika. Pan Kasparow nabrał jednak siły w Lyonie. Mecz był remisowany po 8½ punktów po 17 meczach, ale Kasparow pozostawił przeciwnika niemal beznadziejnie, wygrywając 18. i 20. mecz. [2]
Z końcowym wynikiem 12½ do 11½ Garry Kasparow zachował tytuł mistrza świata w szachach.
