Zdjęcie pochodzi z dnia 27 listopada 1936 roku.; Vera Frantsevna Menchik ( ros . Вера Францевна Менчик ; czeski: Věra Menčíková ; 16 lutego 1906 - 26 czerwca 1944) była brytyjsko-czechosłowacko-rosyjską szachistką, która została pierwszą mistrzynią świata kobiet (z prawej) i pretendentka Sonja (Susanna) Graf (ur. 16 grudnia 1908 w Monachium, zm. 6 marca 1965 w Nowym Jorku) – amerykańska szachistka pochodzenia niemieckiego, mistrzyni międzynarodowa od 1950 roku. po podpisaniu kontraktu w hotelu Bloomsbury w Londynie na rozegranie meczu o mistrzostwo świata składającego się z 16 partii.
W pierwszej połowie XX wieku tylko dwóm kobietom udało się wystawić głowę w świecie zdominowanym przez mężczyzn i Sonia Graf.
Vera, była absolutną dominantką w latach trzydziestych XX wieku, aż do jej śmierci podczas II wojny światowej. 26 czerwca 1944 roku Menchik, jej siostra Olga i ich matka zginęli w ataku bombowym V-1, który zniszczył ich dom przy 47 Gauden Road w rejonie Clapham w południowym Londynie. Wszyscy trzej zostali poddani kremacji w krematorium Streatham Park w dniu 4 lipca 1944 r.
Jej mentorem był znakomity węgierski szachista Geza Maroczy, który „wykuł” ją w solidnej grze pozycyjnej. Jej wielką rywalką była Sonia Graf, choć pokonała ją za każdym razem, gdy spotykali się na mistrzostwach świata kobiet, ostatni raz w Buenos Aires w 1939 roku.
Udział w zawodach mężczyzn był dla niej bardzo trudny, chociaż udało jej się odnieść kilka zwycięstw z arcymistrzami. Historia turnieju, który odbył się w Karlsbadzie w 1929 roku, jest znana, kiedy część uczestników została oślepiona obecnością kobiety. Jednym z nich był Albert Becker, który złośliwie stworzył „Klub Vera Menchik” zrzeszający wszystkich mężczyzn, którzy z nią przegrali. Pozwólcie, czytelniku, żebym nie ukrywał uśmiechu i wskazywał, że to szaleniec Becker, jako pierwszy dołączył do „klubu”, któremu udało się przyciągnąć 40 innych członków, w tym byłego mistrza Maxa Euwe i Samuela Reshevsky'ego.
Przypadek Soni Graf jest chyba najbardziej inspirujący w walce kobiet o równość płci. Na znak protestu grała ubrana w garnitur i krawat. Ta Niemka urodzona w Monachium była uczniem innego wielkiego nauczyciela: Siegberta Tarrascha.
Kiedy przyjechała do Argentyny w 1939 roku, aby zagrać z Verą Menchik o mistrzostwo świata, (które odbyło się równolegle do Turnieju Narodów), jej otwarty sprzeciw wobec reżimu Hitlera spowodował, że została wyrzucona z delegacji niemieckiej, w której grała pod flagą " Wolny".
Wybuch II wojny światowej sprawił, że przez kilka lat zamieszkała w Argentynie, gdzie nie było jej trudno nauczyć się języka i stać się jeszcze jedną mieszkanką Buenos Aires. W tym okresie napisała dwie książki Jak gra kobieta, która opisuje jej doświadczenia w szachach, a ja jestem Susann, surową relację z fizycznego i psychicznego znęcania się, jakiego doznała w dzieciństwie. W Argentynie poznała męża, amerykańskiego marynarza handlowego, którego poślubiła i zamieszkała na północy kraju.
Mężowie Very i Soni nazywali się Stevenson.
(Zdjęcie J.A. Hampton / Topical Press Agency / Getty Images).
