STEFAN ZWEIG – autor znanej na całym świecie: SCHACHNOVELLE
Ta książka Stefana Zweiga jest znana na całym świecie : Schachnovelle . Nie tylko dlatego, że jest napisany genialnie. To dlatego, że w latach dwudziestych i trzydziestych sam Stefan Zweig był światowej sławy pisarzem, aw 1942 r. On i jego żona popełnili samobójstwo w proteście przeciwko szaleństwu, które spadło na świat. Nie chciał doświadczyć i nie mógł znieść, że jego ukochana Europa i ludzie mu bliscy zostali zniszczeni przez nazistów.
Ponieważ był Żydem.
Już w 1934 roku Stefan Zweig uciekł do Anglii. Naziści właśnie przejęli władzę. W 1936 roku wszystkie powieści Stefana Zweiga zostaną zakazane. Później masowo zniknęli na niemieckim stosie. Dla nazistów stali się symbolem żydowskiej korupcji. Stefan Zweig odbył wiele wędrówek i ostatecznie trafił do Brazylii. Ale bez względu na to, jak daleko podróżował, przepływ raportów o masowych mordach na Żydach nie ustał. W tym wielu członków rodziny, przyjaciół i znajomych.
22 lutego 1942 roku przedawkował tabletki. Jego żona czekała na jego śmierć, a następnie wzięła przedawkowanie morfiny i usiadła obok niego. Ona też umarła niewiele później. „Aus freiem Willen und mit klaren Sinnen”, jak napisał sam Stefan Zweig. Nie mógł już znieść bólu żalu.

Sama książka Schachnovelle jest również aktem oskarżenia imperium nazistowskiego. Główny bohater nauczył się grać w szachy w pojedynczej celi nazistów. Jeśli później będzie musiał grać w szachy mistrza świata przez głupi zbieg okoliczności, wygrywa pierwszy mecz, ale w drugiej grze jest całkowicie zaangażowany psychicznie i poddaje się w środku gry. Nie dlatego, że się zgubił, ale dlatego, że wspomnienia całkowicie go zdenerwowały. Powracają jego psychozy. Ponieważ w niewoli miał „Ich-Weiss” grał przeciwko „Ich-Schwarzowi” przez wiele dni.
Sama książka jest oskarżeniem intelektualizmu przez głupie, okrutne tępienie świata. Nie bez powodu światowy mistrz szachowy jest przedstawiany jako głupi syn farmera, któremu brakuje jakiejkolwiek formy erudycji społecznej. On jest ostatnią osobą, która wymawia ostatnie zdanie w książce: „Szkoda” - powiedział wielkodusznie. Atak wcale nie był zły. Dla dyletanta ten dżentelmen jest niezwykle utalentowany ”. Wśród krytyków dominuje negatywne uczucie o mistrzu świata. Nie mogłem podzielić się tym negatywnym uczuciem, ale na bok.

Z lewej (patrz diadram) strony oświadczenie, o którym mowa na początku książki. Dokładnie tę samą propozycję można zobaczyć w filmie z 1961 r., W którym główną rolę gra Curd Jürgens, jak widać w prawym górnym rogu. Biały jest mistrzem świata Czentovic i czarny to I-figurka i Schot Connors, którzy siedzą za tablicą po prawej stronie. Zastanawiają się nad zrobieniem C1D, ale potem ktoś nagle chwyta ich ramię. Nie! Tajemniczy mężczyzna (główny bohater Curd Jürgens) ogłasza stratę (chociaż gra końcowa po C1D Lxc1 Pxc1 d7 Td8 Txc1 Txd7 to remis) i zaleca ... Kh7, aby przygotować Tc4. Natychmiast ... Tc4 nie jest możliwe z powodu d7 Td4 Tf8 +.
Stefan Zweig podąża za komentarzem Tartakowera na imprezie Alzechin - Bogoljubow, Pystian 1922, do której Zweig również wyraźnie odnosi się w swojej powieści. Znalazł książkę szachową w bibliotece w Rio de Janeiro i wybrał tę grę. Nie do końca rozumiał imprezę, o czym świadczy dziwny komentarz w jego książce.
Ale to też nie jest dziwne. Domowy szachista powiedział później, że naprawdę nie może grać w szachy, ale nie miał problemu z wymazaniem Zweiga z planszy. Ale mimo że nie mógł grać w szachy, książka zyskała większe znaczenie dla szachistów, niż mógł sobie wyobrazić. Schachnovelle opowiada o samotności w grze. W swoim własnym świecie. I wielu graczy może się z tym identyfikować.