Frank James Marshall (10 sierpnia 1877 - 9 listopada 1944) był amerykańskim mistrzem szachowym w latach 1909–1936 i jednym z najsilniejszych szachistów na początku XX wieku.
Marshall urodził się w Nowym Jorku i mieszkał w Montrealu, Quebec , Kanada, w wieku od 8 do 19 lat. Zaczął grać w szachy w wieku 10 lat, a do 1890 roku (13 lat) był jednym z czołowych graczy w Montrealu.
Wygrał Międzynarodowy Kongres Szachowy Cambridge Springs w 1904 roku (strzelając 13/15, wyprzedzając Mistrza Świata Emanuela Laskera ) i kongres USA w 1904 roku, ale nie zdobył tytułu krajowego, ponieważ mistrz USA w tym czasie, Harry Nelson Pillsbury , nie rywalizować. W 1906 roku Pillsbury zmarł, a Marshall ponownie odmówił tytułu mistrzowskiego, dopóki nie wygrał go w konkursie w 1909 roku.

W 1907 roku zagrał w meczu z mistrzem świata Emanuelem Laskerem o tytuł i przegrał osiem meczów, nie wygrywając żadnego i dobierając siedem. Rozegrali swój mecz w Nowym Jorku, Filadelfii , Waszyngtonie, DC , Baltimore , Chicago i Memphis od 26 stycznia do 8 kwietnia 1907 roku.

W 1909 roku zgodził się rozegrać mecz z ówczesnym młodym kubańskim szachistą José Capablanką , a ku zaskoczeniu większości ludzi przegrał osiem meczów, wylosował czternaście i wygrał tylko jeden. Po tej porażce Marshall nie odrzucił Capablanki; zamiast tego zdał sobie sprawę, że młody człowiek ma ogromny talent i zasłużył na uznanie. Mistrz amerykański ciężko pracował, aby zapewnić Capablance szansę na grę na najwyższym poziomie rywalizacji. Marshall nalegał, aby Capablanca mógł wziąć udział w turnieju San Sebastián w 1911 roku, ekskluzywnym mistrzostwie obiecującym być jednym z najsilniejszych w historii. Pomimo wielu protestów przeciwko jego włączeniu, Capablanca wygrał turniej.

Marshall zajął piąte miejsce w turnieju w Sankt Petersburgu w 1914 roku, za Mistrzem Świata Laskerem, przyszłymi Mistrzami Świata Capablanca i Alekhine oraz byłym zawodnikiem Mistrzostw Świata Tarraschem , ale przed zawodnikami, którzy nie zakwalifikowali się do finału: Ossip Bernstein , Rubinstein , Nimzowitsch , Blackburne , Janowski i Gunsberg . Według autobiografii Marshalla z 1942 r., Która podobno została napisana przez Freda Reinfelda , car Mikołaj II nadał tytuł „ Wielkiego Mistrza„na Marshall i pozostałych czterech finalistów. Historyk szachów Edward Winter zakwestionował to, stwierdzając, że najwcześniejszymi znanymi źródłami, które wspierają tę historię, jest autobiografia Marshalla i artykuł Roberta Lewisa Taylora w wydaniu The New Yorker z 15 czerwca 1940 r .

W 1915 roku Marshall otworzył Marshall Chess Club w Nowym Jorku. W 1925 roku Marshall pojawił się w krótkim sowieckim filmie Chess Fever w epizodycznym wyglądzie wraz z Capablanką.

W latach 30. Marshall był kapitanem drużyny amerykańskiej, zdobywając cztery złote medale na czterech olimpiadach szachowych . Podczas jednej rundy wrócił do planszy i stwierdził, że jego koledzy z drużyny zgodzili się na trzy losowania. Po skończeniu własnej gry dał każdemu z nich surową rozmowę indywidualnie o tym, jak losowania nie wygrywają meczów.

W 1936 roku, po 27 latach utrzymywania tytułu mistrzowskiego w USA, zrzekł się go zwycięzcy turnieju mistrzowskiego. Pierwszy taki turniej był sponsorowany przez Narodową Federację Szachową i odbył się w Nowym Jorku. Klub Szachowy Marshalla podarował trofeum, a pierwszym zwycięzcą został Samuel Reshevsky. .